Almennt notuð ljóshvataefni eru aðallega hálfleiðaraefni af N-gerð, sem hafa einkenni lágt bandbil, og almennt notuð ljóshvata hálfleiðaraefni eru títantvíoxíð.
ZrO2, ZnO, CdS, WO3, Fe2O3, PbS, SnO2, ZnS, SrTiO3, SiO2, o.s.frv. eru einnig ljóshvataefni, síðan 2000 hefur komið í ljós að sumir nanó eðalmálmar (platína, ródíum, palladíum, osfrv.) hafa betri ljóshvarfaeiginleika, en vegna þess að flestir efnafræðilegir ljóshvatandi eiginleikar kostnaður við góðmálma er of hár og þeir henta ekki til daglegra nota.





