Almennt notuð ljóshvataefni eru aðallega N-gerð hálfleiðaraefni, sem hafa einkenni lágt bandbil, og algengt ljóshvata hálfleiðaraefni eru títantvíoxíð.
ZrO2, ZnO, CdS, WO3, Fe2O3, PbS, SnO2, ZnS, SrTiO3, SiO2 o.s.frv. eru einnig ljóshvataefni, síðan 2000 hefur komið í ljós að sumir nanó góðmálmar (platína, ródíum, palladíum o.s.frv.) betri ljóshvataeiginleika, en vegna þess að flestir þeirra eru viðkvæmir fyrir efna- eða ljósefnafræðilegri tæringu, er kostnaður við góðmálma of hár og þeir henta ekki til daglegra nota.